សង្គ្រាម​រវាង​ពួក​ទេវ​និង​ពួក​អសុរ (ភាគ​បន្ត)


កាល​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​កំពុង​ជំនុំ​គ្នា ពួក​ទេពធីតា​ទាំងឡាយ​ក៏​បាន​មក​ដល់​ទី​នោះ​ដែរ ។ ទេពធីតា​បាន​ជឿ​ទៅ​លើ​ផ្កាឈើ​ទិព្វ​នៃ​មហា​គម្ពីរ​វេទ ហើយ​ក៏​នាំ​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​ធ្វើ​ដំណើរ​ជាមួយ​ខ្លួន​ដើម្បី​ទៅ​ស្រោចស្រង់​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​លង់​ក្នុង​អន្លង់​កាម ។

ពួក​ទេពធីតា​បាន​នាំ​យក​បុប្ផា​ពណ៌​ក្រហម​ទុំ ​ទៅ​ដោត​នៅ​មុខ​គេហដ្ឋាន​នានា​ក្នុង​ក្រុង​និង​មុខ​ព្រះរាជដំណាក់​ស្ដេច ។ ឯ​ចំណែក​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​បាន​នាំ​យក​នូវ​ឈើច្រត់​ដែល​មាន​ចង្ក្រង់​ទៅ​អង្រួន​ឲ្យ​ឮ​សូរស័ព្ទ​គ្រលួច​ ព្រមទាំង​សូត្រ​ធម៌​ផ្សេងៗ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ក្បួន​មន្តអាគម​នៅ​ឋាន​សួគ៌ ។ ពេល​ឮ​សូរ​ស្នូរ​ចង្ក្រង់​ទេព្ដា មនុស្សលោក​ទាំងឡាយ​ ទាំង​រាស្ត្រ​ ទាំង​ស្ដេច​​បាន​នាំ​គ្នា​​ក្រឡេក​មើល​ដោយ​អាការ​ឆ្ងល់​ជា​ខ្លាំង ។ គេ​ម្នាក់ៗ​ហាក់​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​ដ៏​លង់លក់​ ហើយ​អស់​កម្លាំង​ជា​ពន់ពេក ។ ស្រីៗ​នាំ​គ្នា​ស្ទុះ​រក​សំពត់​អាវ​ ស្បៃ​បិទបាំង​រាងកាយ​ ឯ​ប្រុសៗ​បាន​នាំ​គ្នា​ក្រាប​សំពះ​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​ព្រមទាំង​យកចិត្ត​ទុកដាក់​ស្ដាប់​សំឡេង​ទិព្វ​ដោយ​ជក់ចិត្ត ។ គេ​នាំ​គ្នា​ដក​ដង្ហើម​ស្រូប​យក​ក្លិន​ពិដោរ​ដ៏​ក្រអូប​ដែល​ជះ​ផ្សព្វផ្សាយ​ពាសពេញ​ល្វែង​បន្ទប់ ។

ក្នុង​ខណៈ​ដែល​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​កំពុង​អង្រួន​ចង្ក្រង់​​ឲ្យ​ពួក​មនុស្សលោក​ស្ដាប់ នៅ​លើ​មេឃ​គេ​សង្កេត​ឃើញ​មាន​ប្រាសាទ​បី​ កំពុង​អណ្ដែត​តាម​ពពក​កាន់តែ​ជិត​មក ​ហើយ​សំឡេង​សើច​មួយ​លាន់​ដូច​ផ្គរ​បាន​ចាប់​បន្លឺ​ឡើង ។ ពេល​ប្រាសាទ​ទាំង​បី​អណ្ដែត​មក​ចំ​ពី​លើ​គេ​ហើយ ទើប​មនុស្សម្នា​​ទាំងឡាយ​បាន​ដឹង​ថា វិមាន​ទាំង​បី​នេះ​ខុស​គ្នា គឺ​ប្រាសាទ​មួយ​ធ្វើ​ពី​មាស ប្រាសាទ​មួយ​ទៀត ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ ឯ​ប្រាសាទ​មួយ​ទៀត​ធ្វើ​ពី​ដែក ។ ម្ចាស់​ប្រាសាទ​ជា​អសុរ​ដែល​មាន​ខ្លួន​ប៉ុន​ភ្នំ ។ ពេល​ឃើញ​យក្ស​ដ៏​ធំ​សម្បើម​យ៉ាង​នេះ​ មនុស្ស​ទាំង​មនុស្ស​ទាំងឡាយ​នាំ​គ្នា​រត់​​​ប្រាសយកតែអាយុ​ ។ ឯ​ចំណែក​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​និង​ពួក​ទេពធីតា បាន​នាំ​គ្នា​ឈរ​មើល​មហា​យក្ស​ដោយ​គ្មាន​តក់ស្លុត​អ្វី​បន្តិច​ឡើយ ។

យក្ស​គ្រហឹម​អស់​ចិត្ត​ទើប​វា​លូក​ដៃ​មក​ចាប់​ប្រាសាទ​​ព្រះបាទ «កាស្យាបៈ» ដែល​ជា​ព្រះ​រាជវាំង​សាង​ពី​ថ្លើមថ្ម​​ដ៏​ល្អ​វិចិត្រ​នៅ​លើ​ផែនដី បោះចោល​ទៅ​ក្នុង​មហាសមុទ្ទ ។ បន្តិច​ក្រោយ​មក ពន្លឺ​អ្វី​មួយ​បាន​ចេញ​មក​ពី​ភ្នែក​របស់​វា បណ្ដាល​ឲ្យ​ដំបង​ឈើច្រត់​របស់​ពពួក​ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​ប្រែ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ពស់ថ្លាន់​ដ៏​ច្រើន​អនេក ។

ឯ​ចំណែក​ផ្កា​របស់​ទេពធីតា​ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​រូប​កេរ្តិ៍ខ្មាស (យោនី) ស្ត្រី​ភេទ​ហើយ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​វិញ្ញាណ​រស់រវើក ។

ពេល​ដែល​ប្រាសាទ​ទាំង​បី​របស់​មហាយក្ស​ បាន​រសាត់​ជាមួយ​នឹង​សំឡេង​ផ្គរ​បាត់​ពី​ផ្ទៃ​អាកាស​​ទៅ ផែនដី​ទាំងមូល​ក៏​ផ្លាស់ប្ដូរ​ជា​ថ្មី​ម្ដង​ទៀត ។ ម្ដង​នេះ​ពុំ​គ្រាន់តែ​មនុស្ស​លោក​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ដែល​ឈ្លក់​វង្វេង​ដោយ​តណ្ហា​ សូម្បីតែ​សត្វ​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​និង​សត្វ​ស្រុក​ទាំងឡាយ មាន​គោក្របី​សេះ​ដំរី​ជាដើម ក៏​នាំ​គ្នា​សេព​មេថុនធម្ម​​ដោយ​ភ្លេច​រក​ចំណី​ស្មៅ​ខ្ចី​បរិភោគ​ទៀត​ផង ។

គ្រា​នោះ ទេវ​ព្រាហ្មណ៍​និង​ពពួក​ទេពធីតា​​ ក្រោយ​ដែល​បាន​បាត់បង់​ភាព​បរិសុទ្ធ​ក៏​ស្រាត​ស្បែក​ម្រឹគ​និង​គ្រឿង​អម្ពរពស្ត្រា​បោះ​ចោល​​ ហើយ​នាំ​គ្នា​រួម​សំវាស​នៅ​លើ​ទីលាន​ព្រះ​ដំណាក់​រាជវាំង ។ ទឹកកាម​ហូរ​ដូច​ទឹក​បាយ ពុះ​ផុស​ពោរពេញ​ពាស​ព្រះធរណី ។

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s